Perfekcjonizm

Perfekcjonizm

Perfekcjonizm

Presja młodego dorosłego człowieka w połączeniu z wymaganiami uniwersyteckimi oraz codziennymi obowiązkami pozostawiają studentom ryzyko wystąpienia objawów depresyjnych. Wiecie, że prawie 30% studentów cierpi na objawy depresyjne, które są trzykrotnie wyższe niż w populacji ogólnej? To naprawdę dużo!

W związku z obserwacjami życia studenckiego naukowcy coraz częściej są zainteresowani identyfikacją czynników, które przyczyniają się do powstawania objawów depresyjnych, aby pomóc ograniczyć stale rosnącą epidemię depresji. Badania opublikowane w Personality and Individual Differences, skupiły się na jednym takim czynniku, perfekcjonizmie i jego konsekwencjach wpływających na całokształt funkcjonowania studentów w akademickim świecie. Perfekcjonizm odnosi się do tendencji ciągłego dążenia do doskonałości i utrzymywania wysokich standardów, zarówno swoich jak i otaczania się ludźmi, którzy takie standardy prezentują.. Jednak perfekcjonizm to nie tylko wyznaczanie ambitnych (realnych?) celów i próbowanie wszystkiego, co najlepsze. Wręcz przeciwnie, perfekcjonizm wiąże się z tendencją do odczuwania, że większość otaczających nas ludzi, zarówno bliskich jak i obcych, spotykanych w auli, na szkoleniu, w pracy, wymaga doskonałości, a co za tym idzie, że każdy na pewno jest lepszy. Jest „bardziej jakiś”. Perfekcjoniści są skłonni wierzyć, że „wystarczająco dobry” nigdy nie wystarczy. Perfekcjonista tkwi w przekonaniu, że nawet mimo nadmiernego wysiłku i trudu włożonego w wykonanie projektu, pracy, jest skazane na porażkę. Wręcz każde nowe zadanie postrzegane jest jako szansa na takie niepowodzenie, rozczarowanie i surowe samoocenianie. Nic więc dziwnego, że wiele dowodów wskazuje na perfekcjonizm w objawach depresyjnych.

Studenci w klatce

Ale dlaczego perfekcjonizm jest tak powszechny wśród studentów? Uczelnia wyższa wspiera optymalne warunki do rozwoju i rozprzestrzeniania się perfekcjonizmu - czy to w trakcie egzaminów, czy projektów, studenci są oceniani, krytykowani i porównywani ze sobą. Takie naciski są problematyczne dla wielu młodych ludzi, ponieważ mogą prowadzić do perfekcjonistycznego przekonania, że ​​ich wartość jako osoby zależy od bycia najlepszym/perfekcyjnym we wszystkim, co robią. Rzeczywiście, dowody wskazują, że częstość występowania perfekcjonizmu wzrosła w ciągu ostatnich dekad wśród studentów. Z mojej praktyki w Akademii wynika, że perfekcjonizm jest szczególnie widoczny wśród studentów obcokrajowców, którzy muszą starać się podwójnie, aby dorównać studentom polskim, chociażby na rynku pracy. W ten sposób wzmacniają podejście merytokratyczne – przekonanie o tym, że wartość jednostki lub jej status zależą wyłącznie od jej kompetencji. Studenci rywalizują ze sobą, by sprostać oczekiwaniom społecznym dotyczącym sukcesu i mają poczucie, że perfekcjonizm jest niezbędny do tego, by czuć się bezpiecznym i wartościowym członkiem społeczeństwa.

Odłączenie społeczne

Kluczowym powodem, dla którego perfekcjonizm i depresja idą w parze, jest odłączenie społeczne. Odłączenie społeczne odnosi się do tendencji do odczuwania niechęci i odrzucenia przez innych ludzi. Badania wykazały, że perfekcjonizm wywołuje objawy depresyjne u studentów, ponieważ czują się oni tak, jakby nie spełniali oczekiwań innych ludzi, a to natomiast wywołuje negatywne oczekiwania dotyczące przyszłych relacji, poczucie beznadziejności i samotności. Zauważcie, że w takim wydaniu, potwierdzonym badaniami, perfekcjonizm prowadzi do poczucia ciągłego rozczarowania i dezaprobaty ze strony innych. Co więc myśli perfekcjonista? Że jego przyszłe relacje nigdy się nie poprawią i są skazane na porażkę.

Skutki?

Dążenie do doskonałości może prowadzić do negatywnych skutków, takich jak prokrastynacja, skłonność do unikania wyzwań, sztywne myślenie, toksyczne porównania i brak kreatywności. I tak jak pisałam, Perfekcjonizm, który wyrwie się spod kontroli, może prowadzić nawet do poważnych zaburzeń psychicznych, takich jak: zaburzenia lękowe, depresja, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, fobia społeczna, zaburzenia snu, zaburzenia odżywiania.

Jak więc działać?

Perfekcjonizm zmusza do wielu wyrzeczeń. Żeby osiągać zadowalające dla perfekcjonisty wyniki, poświęca on:

  • swój wolny czas (ile razy zdarzyło Ci się zmienić plany na wieczór, bo po uczelni już nie miałeś siły na wychodzenie z domu?)
  • relacje z najbliższymi (spotkanie bez przekładania go kilka razy ze względu na naukę?)
  • zdrowie (zdarzyło Ci się przełożyć wizytę u lekarza przez studia albo zignorować przeziębienie i pójść na wykłady?)
  • dobry nastrój (czy można czuć się dobrze żyjąc w permanentnym stresie?)
  • rozwój osobisty (w nadmiarze, lub brak sił na jego aktywowanie)
  • przyjemności (bo coś zawsze jest do zrobienia)

No właśnie…

Jeśli tak się dzieje i widzisz u siebie powtarzające się sytuacje związane z perfekcjonizmem, zapraszamy i zachęcamy Cię do przeczytania artykułu na temat sposobów na radzenie sobie z perfekcjonizmem, który pojawi się na naszej stronie już w przyszłym tygodniu!

Razem damy radę ?